|
در اين سال
ها ايّام فاطميّه، به خصوص فاطميّه دوّم ـ و به ويژه روز شهادت حضرت صدّيقه
طاهره(عليها السلام) ، حال و هواى كشور و دسته جات عزادارى رنگ و بويى خاص به خود
گرفته، مغازه ها تعطيل و دسته جات عزادارى، سينه زنى و زنجيرزنى در خيابان ها به
سوگ بانويى مى نشينند كه پاره تن پيامبر، همسر امير مؤمنان و مادر امامان
معصوم(عليهم السلام)است
همان بانويى
كه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) بر در خانه او مى ايستاد و با صداى بلند مى
فرمود: «السّلام عليكم يا أهل بيت النّبوّة...»
بدين وسيله
بر مردمان بعد از خود اتمام حجّت مى كند: مقصود من از اهل بيتى كه سفارش آنها را
نموده ام، اهل اين خانه است و عمود اين خانه فاطمه زهرا(عليها السلام)است
امّا چيزى از غروب خورشيد نبوّت نگذشته بود كه
غروب غمگين ديگرى را براى عالم اسلام بوجود آوردند و ماه جمال فاطمه زهرا(عليها
السلام)در جوانى به واسطه ظلم،ستم و آزار نامردمان غروب كرد و سبب گرديد كه مرد
جنگ ها و ميدان مبارزه با ابطال عرب، يعنى حضرت اميرمؤمنان(عليه السلام) از پاى
درآيد.چنانکه در خطبه 202 نهج
البلاغه خطاب به رسول اکرم می فرماید:
ای پیامبر
خدا، صبر و بردباری من با از دست دادن فاطمه سلام الله علیها کم شده، و توان خویشتنداری
ندارم...
از این پس اندوه من
جاودانه، و شبهایم، شب زنده داری است، تا آن روز که خدا خانه زندگی تو را برای من
برگزیند.
به زودی
دخترت تو را آگاه خواهد ساخت که امت تو چگونه در ستمکاری بر او اجتماع کردند، از
فاطمه سلام الله علیها بپرس، و احوال اندوهناک ما را از او خبر گیر
هنگامى كه آن
حضرت بدن مطهر بانوى ايمان، زهراى مرضيّه را نيمه شب و مخفيانه به خاك سپرد، غم و
اندوه به خانه دلش هجوم مى آورد; با اين حال، مولاى متّقيان با استعانت به درگاه
خداوند به نماز مى ايستاد، و شكايت به خدا مى برد. آيا اين آخرين مظلوميّت خاندان
پيامبر(صلى الله عليه وآله) بود؟
بايد گفت كه
چنين نبود و وقايعى مانند خانه نشينى حضرت على(عليه السلام)، جنگ معاويه، خوارج
نهروان و اصحاب جمل با آن حضرت، مظلوميّت وصىّ آن بزرگوار حضرت امام حسن
مجتبى(عليه السلام)، شهادت امام حسين(عليه السلام)به همراه اصحاب و فرزندانش در
كربلا و به طور كلّى مظلوميّت همه امامان معصوم در طول تاريخ، ادامه همان مظلوميّت
بود؛ ليكن مظلوميّت مضاعف انكار ظلم بر مظلوم است.
حادثه اى كه
در شرف وقوع بود و عدّه اى با زير سؤال بردن شهادت حضرت زهرا(عليها السلام)و ظلم
هايى كه به آن حضرت روا شده بود، در صدد انكار مظلوميّت و ظلم و ستم هاى وارده بر
پاره تن رسول خدا(صلى الله عليه وآله)بودند.
امّا با
روشنگریها و برگزاری مراسمات از سوی رهبر معظم انقلاب ، مراجع عظام تقليد و از جمله مرحوم فاضل لنكرانى اين توطئه شوم خنثى شده، از روز شهادت حضرت
زهرا(عليها السلام)عاشورايى ديگر ساختند و با تشويق مردم به عزادارى و بزرگداشت
اين روزها اعلام كردند: اگر آن زمان نبوديم كه از اهل بيت(عليهم السلام) دفاع
كنيم، امروز با عزادارى، سينه زنى، تشكيل هيأت هاى عزادارى و پيام ها نمى گذاريم
مظلوميّت فاطمه زهرا(عليها السلام) به فراموشى سپرده شود.
دشمن، امروزه
به خوبى دريافته است كه براى تهى نمودن اين ملّت و سيطره بر امور آنان، بايد آنچه
را كه تجلّى اعتقادات و ايمان مردم است، خاموش و كم رنگ سازد، روزى با جهالت تامّ
و تمام، گريه و عزادارى بر حضرت سيّدالشهداء(عليه السلام)را امرى لغو، و مورد شبهه
قرار داده و روزى در شهادت فاطمه زهرا(عليها السلام) ترديد مى كند; در حالى كه اين
امر از واضحات تاريخ اسلام است.
معاندان
بدانند اگر به خيال خود در شهادت آن حضرت شبهه اى را القاء كنند، هرگز نمى توانند
در مظلوميّت ايشان و ستم هايى كه بعد از رسول خدا(صلى الله عليه وآله) به ايشان
وارد شد، شبهه ای وارد نمایند.
عمر كوتاه
ایشان، خطبه آتشين و سراسر استدلالى شان در مسجدالنّبى(صلى الله عليه وآله) ،گريه
هاى شبانه روزى ايشان و دفاع محكم آن حضرت از حريم ولايت، همه ادلّه روشنى بر
مظلوميّت آن بانو است و از اين جهت،جهان اسلام در مظلوميّت او و شوهرش هميشه
عزادار و سوگوار است
مدّتى است
مطالبى عارى از حقيقت و كاشف از عناد و لجاج در مورد ايشان گفته يا نوشته مى شود
كه وجدان هر منصف و علاقمند به حقيقت را جريحه دار مى سازد. صحيح است كه مسأله
وحدت مورد تأكيد معمار بزرگ انقلاب اسلامى حضرت امام خمينى(قدس سره) بود; امّا
مقصود آن حضرت اين نبود كه شيعه از مبانى اعتقادى متقن و محكم خويش دست بردارد و
شاهد كذب و دروغ حتّى نسبت به فاطمه زهرا(عليها السلام) باشد; بلكه به وضوح مقصود
ايشان اين بود كه مسلمين عموماً در برابر دشمنان اسلام، ابرقدرت جهانى متحد شوند
تا دشمن نتواند در حقيقت اسلام رخنه ايجاد نمايد.
بزرگداشت
شهادت اين بانوى بزرگوار كه اوّلين و باشخصيّت ترين شهيده راه ولايت است، تجديد
عهد با مقام شامخ ولايت كه اكمال دين و اتمام نعمت خداوند با آن است، مى باشد.
بايد بدانيم
رمز موفقيت ما، ارتباط وايمان كامل به مكتب ائمه طاهرين وتوسّل به آن ذوات مقدّسه
است. هويّت واقعى ما، تشيّع حقيقى و اسلام راستين است. خداوند متعال هرچه بيشتر ما
را از عنايات كوثر خويش فاطمه زهرا(عليها السلام) بهره مند بفرمايد.
|