بيا تا برويم

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8706070181

بعد از يك هفته مدينه را بايد به سمت مكه ترك كنيم‌، لباس‌هاي خود را از تن خارج مي‌كنيم و لباس دوتكه‌ سفيد احرام را مي‌پوشيم، به سالن هتل مي‌رويم، خدمه ثابت ايراني هتل برايمان مراسم وداع تدارك ديده‌اند، يكي از آن‌ها كه صداي خوبي هم دارد شروع مي‌كند به خواندن روضه و مناجات. دل كندن از مدينه و حرم پيامبر و قبور ائمه بقيع براي همه سخت است، حال و هواي مدينه اگرچه سنگين و غريب است اما دوست داشتني است و علقه‌اي كه بين دانشجويان اين جا به وجود آمده، يقيناً ناگسستني است.
با چشم‌هاي اشكبار و دل‌هاي غمناك سوار اتوبوس شده و به مسجد شجره مي‌رويم.
مسجد شجره در 10كيلومتري مدينه واقع شده و ميقات كساني است كه از اين ناحيه به سوي بيت‌الله الحرام مي‌روند. علت نامگذاري اين مسجد به شجره آن است كه رسول خدا (ص) زير درختي در آنجا نماز خواندند و سپس احرام بستند. پيامبر ( ص ) در چند نوبت در اين محل محرم شدند و ائمه اطهار نيز در اين مكان، احرام مي‌بستند و به همين علت صفاي خاصي دارد.
از آنجا كه زائران، بنا بر فتاواي مراجع، در روز نمي‌توانند زير سايه بروند و ماشين‌ها همه مسقف هستند، مجبورند شب حركت كنند، ساعت حركت هم به گونه‌اى تنظيم مى‌شود كه اوايل شب در مسجد شجره مُحرم شوند. اين امر سبب مى‌شود تا همه زائران اعزامى تقريباً در ساعتى مشخص در مسجد شجره حضور يابند و بعد از اقامه نماز مغرب، ايراني‌ها نماز عشا را به امامت نماينده بعثه مي‌خوانند.
اينجا همه نيت عمره مفرده مي‌كنند و يك جمله معروف تكرار مي شود: «لبيك، اللهم لبيك، لبيك لا شريك لك لبيك، ان الحمد و النعمه لك و الملك، لاشريك لك لبيك.»
از اينجا به بعد 23 عمل بر همه حرام مي‌شود و اگر آن را انجام دهند بايد كفاره بدهند، كفاره هم از يك مد طعام شروع مي‌شود تا قرباني يك گوسفند و گاو و شتر!
دانشجويان، لبيك گويان سوار اتوبوس‌ها مي‌شوند. تا مكه 418 كيلومتر فاصله هست كه 4 ساعته اين راه طي مي‌شود و به حرم الهي وارد مي‌شويم.
در ورودي هتل، داخل آسانسور، جنب اتاق و داخل راهروها، داخل اتاق و سرويس بهداشتي به گونه‌اي با آينه پر شده كه نمي‌تواني سرت را بالا بياوري.
به هر زحمتي هست تجديد وضويي مي‌كنيم و مي‌رويم به سمت مسجدالحرام.
ساعت 1:30 دقيقه بامداد است، اما اشتياق اعمال در چشم دانشجويان موج مي‌زند. پشت در مسجد الحرام جمع مي‌شويم.
روحاني كاروان دعاي ورود را مي‌خواند. تذكر مي‌دهد كه سر به زير وارد شويد مانند طفل خطاكاري كه پيش پدر خود سر به زير مي‌رود.
مسير ما از مسعي مي‌گذرد. از مروه به سمت سعي مي‌رويم، همه گريانند، كسي باور نمي‌كند در مسجدالحرام باشد، جايي كه در شبانه روز 5 بار به سمت آن نماز مي‌خوانيم.
به سمت راست مي‌‌پيچيم، رنگ سنگ‌فرش زمين تغيير مي‌كند، روحاني قبلاً توضيح داده بود كه در نگاه اول به كعبه خدا تضمين داده است كه 3 خواسته زائر را برآورده مي‌كند.
روحاني مي‌گويد سرها را بالا بياوريد، كعبه را مي‌بينيم، همه به سجده مي‌افتند و خواسته‌هايشان را مي‌گويند و در صدر همه خواسته‌ها تعجيل در فرج امام زمان(عج) را مي‌خواهند.
هفت دور طواف از حجرالاسود شروع مي‌شود. قسمت‌هايي از دعاي مكارم الاخلاق را در طواف مي‌خوانيم. از همه رنگ و نژاد و مذهبي اينجا دور اين خانه مي‌گردند و نقطه وحدت جهان اسلام اينجاست، اين قبله واحد.
بعد از طواف به پشت مقام ابراهيم مي‌رويم تا نماز طواف را بخوانيم، اين نزديك‌ترين نماز ما به قبله است كه تاكنون خوانده‌ايم.
بعد از اينكه همه نماز طواف را خواندند، از جايي كه چراغ سبزي روشن است، پله‌هاي مرمري مسجدالحرام را بالا مي‌رويم‌ و به صفا مي‌رسيم، بايد هفت بار به تعداد دورهايي كه هاجر براي پيدا كردن آب بين اين دو كوه دويده است به مروه برويم و برگرديم. مي‌گويند بعد از هفت بار هاجر ديد كه آب همين جاست، زير پاي اسماعيل خودش و چشمه زمزم همچنان جاري است و گلوي خشكيده زائران را سيراب مي‌كند.
در سعي بين صفا و مروه بعد از پايان دور اول، با ابتكار عمل دانشجويان تشكل‌ها، مراسم برائت از مشركين به صورت كوبنده، يكصد و پرشور آغاز شد: لااله الاالله آمريكا عدوالله، لااله الاالله اسراييل عدوالله، الموت لامريكا، الموت لاسرائيل، يا ايها المسلمون اتحدوا اتحدوا، خيبر خيبر يا صهيون جيش محمد قادمون.
برخي از مسلمانان با ما در شعارها همراه مي‌شوند، عده‌اي لبخند رضايت بر لب دارند و عده‌اي هم معلوم است كه از به خطر افتادن منافعشان چندان خشنود نيستند.
شعارها در دور دوم باشور بيشتر تكرار مي‌شود، دو نفر از شرطه‌ها سعي مي‌كنند عوامل اين كار را كه يكي از دانشجويان اتحاديه بين المللي دانشگاهيان مسلمان و يكي از مسئولان بسيج دانشجويي دانشگاه سمنان هستند دستگير كنند. اما از آنجا كه لباس‌ها يك شكل است و همه در حال دويدن‌اند ، در بين جمعيت گمشان مي‌كنند.
شعارها در هر دور ادامه پيدا مي‌كند و با ختم دور هفتم و رسيدن به مروه وارد مرحله ديگري از عمره مي‌شويم.
در اين مرحله براي خروج از احرام دو كار مي‌شود انجام داد؛ يكي حلق و ديگري تقصير. تقصير زدن جزيي از مو است و حلق تراشيدن موي سر كه البته حلق از افضليت واستحباب بيشتري برخوردار است.
روحاني كاروان هم حديثي را مي‌گويد كه پيامبر سه بار فرمودند: «رحم الله المحلقين و يك بار فرمودند رحم الله المقصرين»
با گفتن اين حديث، بيش از نيمي از كاروان به صورت دسته جمعي راه مي‌افتند تا حلق كنند.
بعد از كمتر از 30 دقيقه همه‌ي موها به زمين مي‌ريزد، و همه حلق كرده به راه مي‌افتند، كه اين كار بعداً در هتل سروصداهايي هم ايجاد كرد و اين كاروان به نام كاروان محلقين مشهور شد.
طواف نسا و نماز طواف نسا هم پايان بخش اعمال عمره مفرده است.
ديگر هنگام نماز صبح است، نماز را به جماعت مي‌خوانيم، امام جماعت دو صفحه از سوره يوسف را در ركعت اول و دو صفحه را هم در ركعت دوم مي‌خواند و باقي‌اش را هم مي‌گذارد براي فردا صبح!
در مدت اين يك هفته هر روز بعد از نماز صبح پشت مقام جمع مي‌شويم و زيارت آل‌ياسين مي خوانيم. شيعيان غير ايراني هم مي‌آيند.
اينجا 99 درصد فشارها و محيط امنيتي مسجد النبي وجود ندارد و خيلي راحت به كارمان مي‌رسيم.
شب نيمه شعبان هم به احيا در مسجدالحرام مي‌گذرانيم و پشت ركن يماني جايي كه گفته‌اند امام زمان براي ظهورش دعا مي‌كند، جمع مي‌شويم و به مناجات مي‌پردازيم.ايراني‌هاي زيادي را مي‌شود ديد كه با چشم گريان در حال تعارف شكلات هستند و ميلاد را تبريك مي‌گويند.
بعد از يك هفته اقامت در جوار خانه خدا كم‌كم نوبت وداع مي‌رسد. نماز ظهر را كه در حرم مي‌خوانيم و طواف وداع را انجام مي‌دهيم. دانشجوها از هم شماره تلفن و اي ميل مي گيرند و خود را براي خداحافظي با هم آماده مي كنند.
به جده مي رويم و به تهران پرواز مي كنيم ، با رسيدن به فرودگاه مهرآباد و تحويل ساكها ، همه با هم خداحافظي مي‌كنند و به سمت خروجي راه مي‌افتند.
خانواده‌ها همه منتظرند تا عزيزانشان را كه با كوله باري پر از معنويت برگشته‌اند، ببينند. هر دانشجويي كه بيرون مي‌رود از سوي گروهي استقبال مي‌شود و به خانه مي‌روند.
حالا ديگر سفر به سرزمين وحي تمام شده، اما دانشجويان با هر اذاني كه مي‌شنوند به ياد مسجد النبي و مسجدالحرام مي‌افتند و آرزو مي‌كنند كه دوباره توفيق اين زيارت را داشته باشند.

◄ تمسك وهابي‌ها به شرطه‌ها براي مقابله با منطق دانشجوي ايراني

اینم قسمت دوم سفرنامه عمره دانشجویی

http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8705310609

فاصله جده و مدينه تقريبا 4-5 ساعت است. يك توقف بين راهي در رستوراني كه عوامل آن را اصفهاني‌ها تشكيل مي‌دهند خستگي ناشي از سفر را كمتر مي‌كند، بخصوص وقتي كه اعضاي كاروان انتظار داشتند بتوانند اينجا كمي عربي حرف بزنند و علم‌شان را خرج كنند.
بر اساس تابلوها متوجه مي‌شويم وارد مدينه شده‌ايم، اما هرچه دنبال گنبد خضراي نبوي مي‌گرديم، چيزي نمي‌بينيم، آنهايي كه سفر اولشان نيست تذكر مي‌دهند بدليل احاطه مسجد النبي توسط هتل‌هاي برج گونه، از اينجا قابل رؤيت نيست.
به هتل جوهر‌‌‌‌‌ةالعاصمه مي‌رسيم، عوامل ثابت ايراني هتل كه گويا منتظر ورود ما بودند از ما در رزرويشن، استقبال مي‌‌كنند، شماره اتاق هايمان از تهران مشخص شده بود و الان تنها منتظر آسانسور بوديم، گمان نكنم كسي بتواند 9 طبقه را آن هم بعد از خستگي راه پياده برود.
بعد از استقرار در اتاق‌ها، استراحت خيلي مختصر و صرف شام و غسل زيارت، ساعت 12 دسته جمعي راه مي‌افتيم كه به سمت حرم برويم.
هتل جوهره 3 دقيقه پياده تا حرم فاصله دارد، در راه روحاني كاروان تذكر مي‌دهد كه آهسته قدم برداريم و ذكر تسبيحات بگوييم، به ورودي هم كه مي‌رسيم، اذن دخول را مي‌خواند و وارد حرم مي شويم.
مسجد ساكت ساكت است، بچه‌ها بغض‌ها را فرو مي‌كشند و آرام آرام و نم نم اشك مي‌ريزند، تلألوي نور گنبد سبز نبوي از يك سو و خاموشي قبرستان بقيع از سوي ديگر دل را به درد مي‌آورد.
شب‌هاي مدينه خلوت‌ترين زمان مسجد النبي است كه به تازگي هم 24 ساعته شده. ايراني‌ها هم بيشتر در اين وقت در بين‌الحرمين مي‌نشينند و به ياد كوچه بني هاشم كه كمتر از 10 سال پيش توسط وهابي‌ها تخريب شد، ناله سر مي‌دهند، البته اين ناله‌ها حداكثر در گلوي زائران مي‌مانند و فرصتي براي انتشار در روي صورت به صورت اشك يا احياناً ضجه و شيون پيدا نمي‌كند.
از باب السلام وارد مي‌شويم، همه دور روحاني حلقه مي‌زنند، او هم خيلي آرام شروع مي‌كند به توضيح دادن اينكه حد اوليه مسجد كه محراب و منبر و ضريح و ستون هاي توبه، وفود، حرس، سرير، مخلقه و محراب تهجد در آن قرار دارد همان فرش‌هاي سبز رنگ است.
پشت سر ما بر روي ديوار عبارتي نقش بسته كه معناي فارسي اش اين مي شود: اينجا محل دريچه ابوبكر به مسجد بوده است، هر چه دنبال در اميرالمومنين كه همه درها به اذن الهي غير از در منزل ايشان به مسجد بسته شد، مي‌گردم نتيجه‌اي حاصل نمي‌شود، تا روحاني مي‌خواهد به اين نكته اشاره كند، يك شرطه مي‌آيد مي‌گويد "حاجي حرام" و ما را متفرق مي‌كند.
بعدتر در جايي خواندم كه در زمان عبدالملك بن مروان، دشمن به بهانه توسعه مسجد پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم، ساكنان اين خانه را بيرون كرده و خانه را ويران كردند.
آنها فكر كردند كه با ويران كردن خانه، آن در كه به امر خداوند و توسط پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم باز گذارده شده، بسته خواهد شد. اين كوته‏فكران خيال كردند در خانه اهل‏بيت عليهم‏السلام در بين چهار ديوارى و چوب، سنگ و آجر قرار دارد، در حالى كه اين چنين نيست و اين در همچنان باز و تا روز قيامت براى تمام بشريت منبع فيض الهى خواهد بود و هيچ كس جرأت بستن آن را نداشته و نخواهد داشت؛ چرا كه قرآن مجيد مى‏فرمايد: "يريدون ليطفئوا نوراللّه بأفواههم و اللّه متمّ نوره و لو كره الكافرون"؛ آنان مى‏خواهند نور خدا را با دهان خود خاموش سازند ولى خدا نور خود را كامل مى‏كند، هرچند كافران خوش نداشته باشند.
از باب بقيع خارج مي شويم، هنگام رسيدن به ضريح پيامبر مي‌خواهيم سلامي بدهيم كه دو عدد شرطه و يك نيروي مكتبه‌اي ما را به توحيد خدا و عدم شرك! دعوت مي‌كنند و به فارسي مي‌گويند"حاجي توقف نكن، برو"
بيرون مي‌آييم، چند قدمي كه برمي‌داريم روحاني مي‌گويد اينجا محل كوچه بني‌هاشم است كه به بهانه توسعه حرم توسط وهابيون تخريب شده است، و جاي تقريبي منزل حضرت زهرا(س)، امام حسين(ع)، امام باقر و امام صادق عليهم السلام را نشان مي‌دهد.
باب جبرئيل هم فضيلت خاصي براي ورود از آن ذكر شده در شبانه روز 3 ساعت باز است، اين در منتهي مي‌شود به خانه حضرت زهرا سلام الله عليها و هنوز درب آن كه متصل به روضه منوره است، وجود دارد و بروي آن نيز قفلي است كه روي آن نوشته شده است: هو الحبيب الذي ترجي شفاعته لكل هول من الأهوال مقتحم. او دوستي است كه در همه پيشامدها و حوادث نا گوار اميد شفاعت از او مي‌رود.
بعد از تذكري مجدد از سوي شرطه‌ها به حياط داخلي مسجد مي رويم كه توسط 2 چتر نيلوفري شكل پوشيده شده است، بر روي ديوار اين دو حياط اسم 47 نفر از چهره‌هاي اسلام نوشته شده است كه نام 12 امام هم به ترتيب در بين آنها وجود دارد.
نكته جالب اينجاست كه در نام امام زمان با تلفيق حرف "ح" محمد و "ي" مهدي عبارت حي به معناي زنده بوجود آمده بوده است. اين طرح‌ها از زمان عثماني باقي مانده است. جالب تر اينكه وهابيت به اين مسئله هم رحم نكرده‌اند و اين تركيب حي را بهم زده و جدا كردند، گويي با انفصال اين دو، امام حي بودن خود را از دست مي‌دهد!
كمي در مسجدالنبي مي‌نشينيم، باور نمي‌كنيم جايي نشسته‌ايم كه پيامبر و اهل بيتش در آن زيسته‌اند، هنوز نيمه شب است كه ناگهان صداي اذان بلند مي‌شود، تعجب مي‌كنيم كه چه زود وقت نماز صبح شد، روحاني كاروان توضيح مي‌دهد كه اين اذان نماز شب است! و يك ساعتي اذان صبح مانده است.
اذان صبح را كه مي‌دهند غير از نداشتن اشهد ان عليا ولي الله كه به نيت رجا! گفته مي‌شود، موذن حي علي خير العمل را هم نمي‌گويد و بجايش جمله اي ناموزون مي‌گويد يعني كه نماز از خواب بهتر است!
نماز صبح را به حكم مقام معظم رهبري به امامت آنها و بدون نياز به اعاده مي‌خوانيم. بعد از آن هم به سمت بقيع راه مي‌افتيم.
قبرستان بقيع در شبانه روز دوبار باز مي شود. يكي بعد از نماز صبح و ديگري هم بعد از نماز عصر، البته فقط مردان حق ورود دارند و زيارت زنان را حرام مي‌دانند!
درب بقيع كه بازمي‌شود، آرام قدم برمي‌داريم كه يك جمعيت از اعراب به سرعت در حالي‌كه جنازه‌اي را حمل مي‌كنند از كنار ما عبور مي‌‌كنند، گويي چغندر به خاك مي‌سپارند، نه گريه و شيوني، نه ذكر لااله الا الله و نه حتي قرائت قرآن! خيلي ساكت و سريع جنازه را دفن مي‌كنند و مي‌آيند. وهابيت معتقد است با مرگ انسان زندگي وي تمام مي‌شود و پرونده‌اش هم كلا بسته! پس ديگر نبايد فكرش را هم كرد، بهمين راحتي.
به قبور اهل بيت مظلوم بقيع مي‌رسيم، قبور امام حسن مجتبي(ع)، امام سجاد(ع)، امام باقر(ع)، امام صادق(ع)، عباس عموي پيامبر و حضرت فاطمه بنت اسد مادر اميرالمومنين عليهم السلام در كنار هم هستند، بدون هيچ سنگ قبر و يا نشاني، تنها تفاوت قبر زنان و مردان هم در اين است كه قبور مردان يك سنگ بر روي خود دارد و قبور زنان دو سنگ.
روحاني آهسته مي‌گويد كه اينجا تا قبل از روي كار آمدن وهابيت در 70-80 سال پيش گنبد و بارگاهي بوده است.
دو نفر از وهابي‌ها اينجا ايستاده‌اند و سخنراني و وعظ و ارشاد! مي‌كنند، روحاني مي‌گويد توجهي به آن نداشته باشيم و مشغول زيارت باشيم.
هر چند لحظه صدايي مي‌آيد كه" حاجي كتاب ببند" "حاجي تصوير ممنوع" "زيارت مختصر كنيد و به درگاه خدا برويد، اينها مرده‌اند و از مردگان كاري بر نمي‌آيد"
يكي از دانشجوها شروع مي‌كند به بحث با يكي از اين وهابي‌ها، وهابي تا مي‌بيند كه دارد كم مي‌آورد به شرطه‌ها مي‌گويد ببرندش در دفتر مكتبه و ازش تعهد بگيرند و چند جلد كتاب فارسي براي آموزش وهابيت هم به او اهدا كنند!
يكي ديگر از دانشجوها به او مي‌گويد: اگر اهل مباحثه هستيد بياييد هتل، يا بعثه يا حتي ايران، اينجا ما امنيت نداريم براي بحث، وهابي ساكت مي‌شود و بعد از چند لحظه با عصبانيت جمعيت را به عقب هل مي‌دهد و مي‌گويد بس است برويد ديگر.
به زيارت قبور جعفر طيار، شهداي حره، حضرت ام البنين مادر حضرت ابوالفضل و عمه‌هاي پيامبر نيز مي رويم. و بعد از آن به هتل باز مي‌گرديم تا استراحت كنيم.
ادامه دارد...

ما در دوران اصلاحات هم زنده مانديم!

زنده باد آزادی مشت و لگد!

پرسش از دوستان انجمن