يكي از شب‌هايي كه در مدينه بوديم، براي اقامه نماز مغرب و عشا به حسينيه شيعيان مدينه مي‌رويم.
هرچند شيعيان يك سوم جمعيت عربستان را تشكيل مي‌دهند، اما به دليل عدم نفوذ در قدرت، بسيار مهجور و غريب هستند.
حسينيه شيعيان شمال يك باغ آباد پر از نخل‌هاي خرما و نهري است كه از آن آب رواني مي‌گذرد. در اين حسينيه اولين باري است كه در اين چند روز در عربستان مهر براي نماز مي‌بينيم و اينقدر ذوق زده شده‌ايم كه انگار در مسجدي در تهران نماز مي‌خوانيم.
با گفتن اذان و جمله اشهد ان عليا ولي الله نا خودآگاه خيلي‌ها صلوات مي‌فرستند و خيلي‌ها هم اشك در چشمانشان حدقه مي‌زند.
«شيخ عمري» گردآورنده اين حسينيه اقدامات زيادي براي شيعيان انجام داده است و اين سئوال در ذهن ما بود كه چطور دولت سعودي در برابر اين اقدامات با وي كنار آمده است كه روحاني كارو‌ان نكته جالبي را تعريف مي‌كند: "شيخ عمري به دليل اقداماتش در سال‌هاي نه چندان دور به اعدام محكوم مي‌شود، اما وقتي وي را دار مي‌زنند، طناب دار پاره مي‌شود و وي نجات مي‌يابد و اين دليلي مي‌شود بر بي‌گناهي وي، به همين خاطر دولت سعودي پس از آن كاري به شيخ عمري و اين حسينيه ندارند."
روز چهارمي كه در مدينه هستيم، به زيارت دوره مي‌رويم، مدينه جاهاي بسيار زيادي دارد كه بايد آن‌ها را ديد و توضيحاتش را شنيد.
اولين جايي كه مي‌رويم مزار شهداي احد و حمزه عموي پيامبر است، روحاني حديثي را نقل مي‌كند كه پيامبر فرمودند؛ هر كس مرا زيارت كند و به ديدار عمويم حمزه نرود، در حق من جفا كرده است.
روحاني توضيح مي‌دهد كه در جنگ احد درسي هست كه سرپيچي از فرمان ولي امر مسلمين و اشتياق به دنيا و غنائم آن، شكست را به عهده دارد. نكته‌اي هم درباره جنگ رواني كفار براي تبليغ براي كشته شدن پيامبر مي‌دهد و آن را با موضوعات روز ربط مي دهد.
بعد از زيارت احد نوبت به مساجد سبعه مي رسد، محلي كه در جنگ احزاب، به پيشنهاد سلمان فارسي و دستور پيامبر دور تا دور مسجد خندق حفر شد و اميرالمومنين با عمروبن عبدود پيكار كردند.
اينجا هفت مسجد هست كه محل حضور اين افراد در اين جنگ بوده است، مساجدي كه به نام فاطمه زهرا(س) و اميرالمومنين عليهم السلام بوده هم اكنون بسته هستند و شيعيان از پشت در به مناجات مي‌پردازند، دو مسجد هم به نام خليفه اول و دوم است و مسجدي بنام حضرت سلمان، مسجد فتح كه بشارت پيروزي به حضرت رسول(ص) در آن داده شد هم ششمين مسجد از اين مجموعه است.
هفتمين مسجد، «ذوقبلتين» است كه پيامبر در آنجا به سمت بيت‌المقدس نماز مي‌خواندند و به فرمان خدا جهت قبله در آن به سمت كعبه تغيير يافت و بهمين خاطر به اين نام مشهور شد، هرچند وهابيت به بهانه گسترش مسجد، محراب كه در آن پيامبر(ص) به بيت المقدس نماز مي‌خوانده را تخريب كرده است.
بعد از اين به زيارت دوره مخصوصه مي‌رويم كه در اين دوره با همكاري بعثه رهبري به كاروان تشكل‌ها اختصاص يافته است.
جواني كه 26-27 ساله است توضيحات اين برنامه را به عهده دارد، اولين مكان مسجد اجابه يا مسجد مباهله است. راهنما توضيح مي‌دهد كه دراين واقعه پيامبر چه شأن و مرتبتي براي زنان قائل بوده است، اما الان زنان در عربستان چه وضعيتي دارند كه حق رانندگي، حق رأي و حتي شناسنامه مستقل از پدر يا شوهر خود ندارند و در دانشگاه هم فقط يا دبير مي‌توانند بشوند يا پزشك مخصوص زنان و بقيه امور براي آنها ممنوع است.
مسجد ابوذر غفاري كه امير المومنين و حسنين در هنگام تبعيد ابوذر به ربذه او را بدرقه كردند، مكان بعدي زيارت دوره مخصوصه بود.
راهنما ساختماني را نشان مي دهد و مي‌گويد سيستم تبريد مسجد النبي اينجاست، 6 كيلومتر خارج از حرم، كه به وسيله يك كانال 4 در 6 از زير زمين به حرم منتقل مي‌شود و مي افزايد كه مسجد النبي با حياط‌ها و پشت بام يك ميليون و ششصد هزار نفر گنجايش دارد.
مسجد بنوحارثه كه پيامبر در مسير برگشت از جنگ احد در آنجا استراحت كردند، اميرالمومنين آنجا زره خون آلود پيامبر را از تن ايشان درآوردند را هم از داخل ماشين مي‌بينيم و به احد باز مي‌گرديم.
كوه احد با طول 40 و عرض 3 كيلومتر و ارتفاع از سطح دريا 476 متر و 300 متر از سطح زمين بلند است و بنا به روايات دري از درهاي بهشت است.
روبروي احد، جبل رمات است كه مسجدي آنجا بوده كه پيامبر در آن عده‌اي را عفو كردند كه الان توسط وهابيون تخريب شده است. مسجد ديگري هم بوده است كه محل شهادت حضرت حمزه سيدالشهدا بوده و آن هم توسط وهابيون تخريب شده و اثري از آن باقي نمانده است.
به سمت تنگه كوه احد به راه مي‌افتيم، جايي كه پيامبر در آن جا بودند و مي‌گويند هنوز بوي خوشي ار آن به مشام مي‌رسد، راهنما توضيح مي‌دهد كه براي امتناع از زيارت اين ناحيه از سوي وهابيون دائم در مسير قير تازه مي ريزند تا صعب العبور شود!
به راه كه مي افتيم عده‌اي از كودكان وهابي به دانشجويان سنگ‌پراني مي‌كنند، يكي از دانشجوها مي‌گويد اينها احتمالاً نسل همان عده‌اي هستند كه به پيامبر در احد سنگ زدند.
يكي ديگر از دانشجويان درحاليكه بغض كرده مي گويد: اينها نسل متمدن اعرابند و اين‌قدر آزار و اذيت مي‌كنند، ببينيد 14 قرن پيش آن عرب جاهلي چه بر سر پيامبر و اهلبيت آورده‌اند؟
راهنما جايي را نشان مي‌دهد كه پيامبر بعد از جنگ احد به آنجا آمده و نماز خوانده است و قبلا مسجد بوده، اما اكنون به دست وهابيون تخريب شده است. راهنما مي‌گويد: اينجا كه امامزاده و قبرستان نبود كه خراب شده، مسجد كه ديگر شرك نيست! كه تخريبش كردند.
محل اردوگاه سپاه اسامه را از داخل ماشين نگاه مي‌كنيم و به سرعت عبور مي‌كنيم، باغ عريض را هم مي‌بينيم كه توسط امام باقر(ع) وقف شيعيان مدينه شده بوده است و مقبره علي بن جعفر عريضي پسر امام صادق(ع) هم اينجا بوده كه توسط وهابيون تخريب شده است.
در ادامه راه محل تقريبي دو سه مسجد ديگر را هم مي‌بينيم كه توسط وهابيون تخريب شده و اثري از آن نمانده است.
وادي را مي‌بينيم كه پيامبر آن را به اميرالمؤمنين داده بودند و حضرت در آنجا 24 حلقه چاه حفر كردند كه هنوز هم مورد استفاده است و به ابيارعلي معروف است و نخلستان‌هاي مدينه از آن ارتزاق مي‌كنند.
راه‌آهن در مدينه مقارن با حكومت عثماني‌ها وجود داشته است، كه توسط وهابيون بدليل "شرك بودن قطار" ! تخريب شده است.
چند جاي ديگر را هم مي‌بينيم و برمي‌گرديم به سمت هتل، به محض رسيدن به هتل يكي از دانشجويان مي‌گويد، الحمدلله كه وهابيون هنوز هتل را تخريب نكردند.
ادامه دارد...

بی شک عمره دانشجويي يك حركت جمعي است كه با همكاري نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها،  وزارتين علوم، بهداشت و سازمان حج و زيارت صورت مي‌گيرد و از بي‌نظيرترين حركتهاي فرهنگي كشور محسوب مي‌شود.
با افزایش 27 درصدي سهميه عمره دانشجويي نسبت به سال گذشته و اعزام 14 هزار دانشجو در سال جاری ، این فرصت نصیب من هم شد تا بتوانم در کاروانی که اعضای آن فعالین تشکل های دانشجویی بودند، شرکت نمایم.
قبل از اعزام یک جلسه آموزشی برگزار شد که در آن ضمن توضیحاتی توسط مدیر کاروان آقای دکتر وزیری در رابطه با نکات لازم، با روحانی کاروان آشنا می شویم و ایشان هم مسایل شرعی قبل از سفر از جمله ادای دیون را گوشزد کرد.
در این جلسه که در دانشگاه تربیت معلم تهران برگزار شد، ضمن اهدای کتب مخصوص ادعیه، کتاب هایی در خصوص شناخت و پاسخ به شبهات وهابیت، راهنمای تصویری مسجدالحرام و مسجد النبی، یک جزوه راهنمای جمع و جور در باره سفرحج و یک نسخه نشریه زمزم ویژه معتمرین در اختیار دانشجویان قرار گرفت.
نام کاروان ما امام سجاد علیه اسلام بود و زمان حرکت هم 15 مرداد که می شود سوم شعبان، میلاد امام حسین علیه السلام، مدیر کاروان تاکید می کند که در روز مذکور همه ساعت 7 صبح در فرودگاه مهرآباد سالن پروازهای خارجی حاضر باشند.
روز موعود فرا می رسد، لباس احرام و متعلقات آن را روز قبل از حرکت تهیه کردیم و ساکهایمان را بستیم، علاوه بر لباس احرام، مقداری خاکشیر برای جلوگیری از گرمازدگی، چند جلد کتاب، ادعیه و به توصیه اکثر دوستان عینک آفتابی را نیز به همراه بر می داریم.
ساعت 7:15 دقیقه در فرودگاه حاضر می شوم، بر خلاف توقعی که داشتم، اکثر دانشجویان سروقت آمده اند، مدیر کاروان با قرائت اسامی دانشجویان ، کارت پرواز، گذرنامه، یک جلد قرآن با ترجمه فارسی، و یک سجاده که بالای آن حصیر دوخته شده تا بشود بر آن سجده کرد، را به آنان تحویل می دهد.
ساعت پرواز 11 صبح است، حدود ساعت 9 است که خانواده ، عزیزانشان را بدرقه می کنند و به مرز فرودگاه مهرآباد وارد می شویم، و پس از بررسی های لازم مهر خروج از کشور بر گذرنامه ها درج می شود.
متوجه می شوم عده زیادی را در کلاس آموزشی ندیده بودم، خیلی از دوستانمان در تشکل های اسلامی اینجا حاضرند: بسیج دانشجویی ،اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان مستقل، انجمن اسلامی دانشگاه تهران و شهید بهشتی، جامعه اسلامی دانشجویان، اتحادیه بین المللی دانشگاهیان مسلمان، تشکل های دانشگاه آزاد اسلامی و مرکز مطالعات و بررسیهای استراتژیک جنبش دانشجویی مسلمان.
بعد از تحویل بار و خروج از بازرسی به سالن هواپیما می شویم، مسافرین هواپیما را تماما دانشجویان پسر اعزامی به عمره تشکیل می دهند،هواپیما بدون تاخیر شروع به پرواز می کند، 3 ساعت فاصله پروازی ما را در ساعت 3:30 به وقت عربستان سعودی به جده می رساند.
خلبان پرواز که بسیار از اینکه تمامی مسافران را دانشجویان جوان تشکیل می دهند خوشحال شده است، مقدماتی را فراهم می کند که عده ای از حاضرین از کابین خلبان بازدید کنند، همین امر باعث دردسر مهمانداران می شود بطوری که بعد از 20دقیقه خلبان دکمه کمربند ایمنی را روشن می کند، یعنی همه سر جای خود بنشینند.
خلبان در طول پرواز با مسافرین صحبت می کند و میگوید 2500 سفر به جده و مدینه داشته اما تا کنون نتوانسته به زیارت برود، التماس دعا هم دارد.
دانشجویان که اشتیاق و هیجان در آنها به وضوح دیدنی است دائم صلوات می فرستند و در هواپیما این طرف و آن طرف می شوند.عده ای هم با هم گعده گرفتند و بحث می کنند و عده ای هم ساکتند و در فکر.
به جده می رسیم بر خلاف مهرآباد تهران که از طریق یک راهرو به هواپیما وصل شدیم از پلکان هواپیما پایین می آییم تا سوار اتوبوسی شویم که ما را به سالن می رساند.
باد گرمی که به محض خروج از هواپیما به صورتمان می خورد حساب کار را برای این دو هفته به دستمان می دهد.
در سالن در 7 ردیف به صف می شویم تا مهر ورود به کشور عربستان توسط ماموران سعودی در گذرنامه مان درج شود.
در تهران مدیر کاروان تذکر داده بود که احتمال انگشت نگاری و عکسبرداری از تمامی دانشجویان هست و گفته بود که هیچ اعتراضی نکنیم تا با سرعت بیشتری وارد جده شویم و از آنجا به مدینه عازم شویم!
این موضوع به نظر ما در شأن هیچ مسلمانی نیست و برای فردی که مشخصا با قصد ونیت زیارت به عربستان وارد می شود و همه مراتب قانونی را سپری کرده این مسئله ضرورتی ندارد. 
بارها غیر قابل قبول بودن انگشت نگاری از زائران ایرانی را به طرف سعودی تذکر داده شده که آنها نیز بر ضرورت های امنیتی تاکید داشته اند اما این گونه مسائل توجیه و مجوزی برای برخورد ناشایست و اهانت آمیز آنها نیست.
این برنامه مشمول همه زائران ایرانی نیست، بلكه از سوی سعودی ها به صورت انتخابی انجام می شود، یعنی احتمال دارد از زائران كاروانی انگشت نگاری صورت گیرد و برای كاروان دیگری این برنامه اجرا نشود.
به صورت انتخابی برخی انگشت نگاری شدند، از برخی هم عکس گرفتند، عده زیادی هم بدون این موارد از بازرسی عبور کردند، اما در بین بیش از 400 نفر مسافر از دونفر هم انگشت نگاری می کنندو هم عکس می گیرند ، بر حسب اتفاق یکی از آن دو نفر من بودم!
اصلا احساس خوبی نبود ، وقتی مامور سعودی انگشتانم را بر روی صفحه فشار می داد خیلی خودم را کنترل کردم که عکس العملی نشان دهم و بعد از عکسبرداری خوشبختانه مشخص شد که در لیست تروریست ها و قاتلان بین المللی نیستم!، بهمین خاطر با 15 دقیقه تاخیر نسبت به باقی اعضای کاروان وارد جده می شوم.
بعد از اقامه نماز با اتوبوس به سمت مدینه حرکت می کنیم،.....

اتوبوس راه هویزه رو گم کرده و مسیر 1ساعته را دو ساعت در راه بودیم ،تو راه تابلوهایی وجود دارد با نوشته هایی مانند ما اهل تسلیم نیستیم ، لشکر 92 زرهی خوزستان همیشه قهرمان .

به مزار حماسه آفرينان هويزه آمديم ، مكاني كه هر چند در سال 62 ساخته شده است اما يادآور جوانمردي حسين علم الهدي و 68 نفر از دانشجويان پيرو خط امام است كه در 16 دي ماه سال 59 با هدف بيرون راندن دشمن بعثي از دشت هويزه به عمليات پرداخته بودند.

اين منطقه پس از شهادت علم الهدي و يارانش تا زمان آزادسازي خرمشهر در دست دشمن بود و پس از فتح خرمشهر در سال 61اجساد مطهر شهدا از ميان ميدان مين شناسايي شده و در همين جا به خاك سپرده شده اند.

با پياده شدن از اتوبوس ، به هر خبرنگار يك چفيه اهدا مي شود كه احساس خوبي را به ما منتقل مي كند ، چند نفري جلوي مزار در حال كارهاي عمراني هستند، قيافه اشان خيلي آشناست ، كمي كه دقت مي كنم متوجه مي شوم دانشجوي دانشگاه امام صادق و تهران هستند ، توي تجمعات دانشجويي ديده بودمشان.

داخل كه مي شويم احسان ياوري مسئول بسيج دانشجويي دانشگاه علامه را هم مي بينم كه در حال خدمتگزاري به زائران است ، با پرس و جوي نامحسوس متوجه مي شوم كه تمامي كارهاي مربوط به نظافت ، خدمت رساني ، كارهاي عمراني ، اطلاع رساني و هر كاري كه بشود فكرش را كرد در دوره هاي زماني 15 روزه توسط دانشجويان داوطلب انجام مي شود.

قبل از رسيدن به اينجا در اين فكر بودم كه آن روز دانشجويان درس و دانشگاه را رها كردند و به دفاع از وطن خود پرداختند و آماده شهادت شدند اما امروز اگر اين موقعيت بود چه مي كردند؟ با ديدن اين دانشجويان در اينجا كه با تمام اخلاص مشغول به خدمت رساني به زايران هستند جواب سئوال خود را گرفتم ، آري دانشجو هميشه پيرو خط امام و رهبري خواهد ماند.

هر كسي بر سر قبري نشسته و در دل مي كند و بعضا ذكري مي گويند و دعايي هم مي خوانند و برخي هم گريه امانشان را بريده است.

قبر شهيد علم الهدي از همه شلوغ تر است و حال و هواي عجيبي دارد ، مادر حسين علم الهدي هم بنا به وصيت خودش همينجا دفن شده است.

500 نفر از دانشجويان دختر دانشگاه هاي استان كهگيلويه و بوير احمد براي زيارت به اينجا آمده اند ، با يكي دوتا از آنها كه بار اول است آمده اند اينجا صحبت مي كنم ، يكي از آنها مي گويد من قبلا كربلا رفتم و اين سفر را به نيت كربلا آمدم و وقتي به اين مناطق پا گذاشتم دوباره خودم را در كربلا ديدم .ديگري از قرعه كشي و دعوت شهدا براي اين سفر مي گويد و مي گويد براي تجديد ميثاق با شهدا اين جا آمده است.

نماز ظهر و عصر را همين جا مي خوانيم و به طرف دهلاويه به راه مي افتيم.

به همت روابط عمومي سازمان بسيج دانشجويي كاروان مجزايي براي اصحاب رسانه شامل خبرنگاران ، عكاسان و مستندسازان جهت بازديد از مناطق عملياتي جنوب كشور در نظر گرفته شده بود و قرار شد از طرف شبكه خبر دانشجو من عازم اين سفر شوم.

با پيامك روابط عمومي سازمان بسيج دانشجويي مطلع شدم كه بايد ساعت 45/14 براي عزيمت به اهواز در ايستگاه راه آهن تهران حضور پيدا كنم.از آخرين باري كه به جنوب رفته بودم 3 سال مي گذشت و اين اشتياق مرا زيادتر مي كرد .

با ورود به ايستگاه راه آهن ، جمعيت كثيري از دانشجويان را ديدم كه با صحبت با يكي دوتايشان متوجه شدم كه همسفر ما در قطار خواهند بود.قطار فوق العاده ساعت 15:30 اهواز با هماهنگي ستاد راهيان نور براي زائران مناطق عملياتي جنوب در نظر گرفته شده بود.

بر خلاف سفر قبلي ، قطار درجه دو با شش صندلي كه جاي خواب هم نداشت در ابتداي امر براي همه تعجب برانگيز شد و از آن عجيب تر وضعيت قطار بود كه از خاك روي صندلي ها مي شد حدس زد كه حداقل يكسالي كار نكرده و به معني كامل كلمه فوق العاده بود.

با همه مشكلات فيزيكي ظاهري قطار سر ساعت مقرر به راه افتاد و اين ما را به رسيدن سر وقت اميدوار كرد. اما هنوز از تهران خارج نشده بوديم كه ناگهان قطار به صورت مهيبي توقف كرد.

ابتدا فكر كرديم يكي از همين دانشجوها ، شيطنت رو از همين اول سفر شروع كرده و ترمز اضطراري را كشيده اما بعد متوجه شديم كه اتفاق بدي افتاده ، يعني خيلي بد ، يك نفر كه بعدا معلوم شد متولد 62 بوده ، به طرز فجيع خودكشي كرده است.

يك ساعت از توقف ما مي گذشت و همچنان ما در انتهاي شهر تهران منتظر حركت قطار بوديم كه قطاري كه حركتش 1 ساعت بعد از ما بود هم از كنار ما گذشت ، خلاصه بهد از نزديك به دو ساعت توقف و پس از حضور نيروي انتظامي و اورژانس راه افتاديم.

در اين قطار دانشجويان دانشگاه هاي علم و صنعت و الزهرا(س) بودند كه پس از اين اتفاق به جمع آوري صدقه براي رفع بلاياي محتمل بعدي پرداختند.

شب را در گفتگو و آشنايي با بقيه همسفرانمان در كاروان اصحاب رسانه گدرانديم و بعد هم با مشقت هاي فراوان خوابيديم ، و صبح كه نه نزديك ظهر هم با تاخير 3 ساعته يعني 9:45 به اهواز رسيديم.

به محض پياده شدن مستندسازان دوربين هاي خود را براي ضبط تصاوير رسيدن دانشجويان به اهواز آماده كردند ولي طولي نكشيد كه نيروي انتظامي مستقر در راه آهن اهواز به اين مسئله متذكر شد كه با ارائه نامه و مجوز مشكل برطرف شد.

 هوای شهر اهواز به دلیل وجود گرد و غبار آنقدر آلوده بود که کمتر کسی بود که از ماسک استفاده نکند.

پس از آمدن اتوبوس پارچه ای جلوی آن نصب شد که روی آن نوشته شده بود : کاروان اصحاب رسانه ، یادمان شهید سید مرتضی آوینی

پس از سوار شدن به اتوبوس از مرکز شهر اهواز عبور می کنیم ، شهر گرما ، شهر نخل های سربرافراشته ، حال و هوای جنوبی هم با آهنگ داخل اتوبوس به ما منتقل می شود.

مقصد بعدی ما هویزه است ؛ مشهد شهدای دانشجو

ادامه دارد...

تازه از  مشهد برگشتم ، روز زیارتی امام رضا و دحوالارض جای همتون تو حرم خالی بود

خیلی خوش گذشت ، انصافا که امام رضا امام رئوفه!!!